Νινέτ

Βιβλιοπαρουσίαση των μαθητριών του Α2 
 Έλενα, Όλγα, Χριστίνα, Λήδα, Ρόζα, Βιολέτα

Ένα παιδί μετράει τ' άστρα

Βιβλιοπαρουσίαση του μαθητή του Α2
 Κελέση Γιάννη

Αιολική Γη

Βιβλιοπαρουσίαση από ομάδα μαθητών του Α2

Κ. Αντωνία , Κ. Χριστίνα , Κ. Γλυκερία

Εκθεση " Το σχολείο μου"

       Όταν ζητήθηκε από τα παιδιά να περιγράψουν το σχολείο τους , η ανταπόκρισή τους ήταν εξαιρετική. Εδώ παρουσιάζω ένα δείγμα της εργασίας από μαθητή του Α2, που ξεχώρισε.., με την υπόσχεση ότι στο blog  μας θα φιλοξενούμε  όλο και περισσότερες εργασίες μαθητών .

ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΜΟΥ  

Μου ζητήθηκε να περιγράψω το σχολείο όπου φοιτώ. Πως όμως μπορείς σε δύο κόλλες χαρτί να μεταφέρεις εικόνες και συναισθήματα για ένα κτίριο το οποίο είναι το δεύτερο σπίτι σου, για ένα κτίριο το οποίο θα σου δώσει γνώσεις και εφόδια για τη μετάβαση στον κόσμο των ενηλίκων. Θα προσπαθήσω λοιπόν να γίνω όσο περισσότερο μπορώ περιεκτικός και να σας ξεναγήσω στο δεύτερο σπίτι μου, στο 14^ο Γενικό Γυμνάσιο Θεσσαλονίκης, αυτό είναι το σχολείο μου.

Είναι ένα κλασσικό δημόσιο γυμνάσιο με πολύ καλή φήμη. Τοπογραφικά βρίσκεται στο σταυροδρόμι των οδών Γ. Παπανδρέου και Θ. Σοφούλη.  Ένα πραγματικό στολίδι στους πιο κεντρικούς δρόμους της ανατολικής πλευράς της πόλης. Η καθημερινή διαδρομή που κάνω από το σπίτι μου προς αυτό είναι πραγματικά μαγική. Διασχίζω ίσως το πιο όμορφο κομμάτι του Ντεπώ. Κάθε πρωί ξεκινάω από το σπίτι μου στην Κίμωνος Βόγα και η πρώτη καλημέρα είναι στον φούρναρη τον κο Γιώργο, που μου προμηθεύει το κολατσιό. Συνεχίσω μέσα από την οδό Σπετσών όπου ο δρόμος είναι απλά καταπληκτικός. Γέρικα πλατάνια δεσπόζουν επιβλητικά αριστερά και δεξιά του, χαρίζοντας μου υπέροχες μελωδίες από το θρόισμα των φύλλων τους και από το τιτίβισμα των πουλιών που κατοικούν πάνω σε αυτά.  Ακόμα πιο όμορφο γίνεται το τοπίο το φθινόπωρο, όταν «παίζω» με τον ήχο των πεσμένων φύλλων στο δρόμο, πατώντας πάνω σε αυτά. Δύο παλιά αρχοντικά σπίτια στέκονται αγέρωχα στη συμβολή των δρόμων Σπετσών με Βαφοπούλου, λες και βγήκαν από κάποια ταινία εποχής.

Και να μπροστά μου εμφανίζεται το σχολείο μου. Ένα πολύ μεγάλο κτίριο με σιδερένια κάγκελα στον αυλόγυρο, περιμένει εκεί στη γωνία χρόνια τώρα, χαρίζοντας απλόχερα μάθηση και γνώση στα παιδιά της περιοχής. Είναι από τα λίγα σχολεία που δεν σε τρομάζουν. Η αυλή του δε φαίνεται και έτσι σου δίνει την εντύπωση ότι πρόκειται για ένα απόρθητο κάστρο. Μπροστά από την κεντρική πύλη περνάει το ρέμα της Σοφούλη, το οποίο σου δίνει την εντύπωση της τάφρου που προστατεύει το κάστρο, το οποίο περιβάλλεται από κυκλώπεια καταπράσινα δέντρα που στέκονται σαν ιππότες και το φυλάνε.

Κάνω το σταυρό μου και μπαίνω μέσα. Όταν μπήκα την πρώτη φορά τρόμαξα με τη μεγάλη, λευκή, μαρμάρινη σκάλα που αντίκρισα μπροστά μου. Γρήγορα όμως συνειδητοποίησα ότι συνδέει το ισόγειο με τον πρώτο όροφο ή αλλιώς το γυμνάσιο με το λύκειο. Ανεβαίνοντας την  σκαλί – σκαλί, θαρρείς ότι ανεβαίνεις επίπεδα γνώσης και εμπειριών, μέχρι να φτάσεις στον τελικό σου στόχο. Είναι «μακρύς ο δρόμος για την Ιθάκη» λέει ο ποιητής, και έτσι μακρύς και ατέλειωτος είναι και ο διάδρομος. Αριστερά και δεξιά, κατά μήκος του βαριές και αμίλητες οι πόρτες που οδηγούν στις αίθουσες. Τρομοκρατήθηκα πρώτη φορά βλέποντας αυτό το θέαμα, γιατί είχα συνηθίσει στα χρώματα και στους ζωγραφισμένους τοίχους του δημοτικού. Αποζημιώθηκα όμως βλέποντας την αυλή. Ένας τεράστιος χώρος που σε «φωνάζει» να τον περπατήσεις και να τον εξερευνήσεις σπιθαμή προς σπιθαμή. Παιδιά πάνε και έρχονται, άλλα παρέα με φίλους, άλλα τρώγοντας το κολατσιό τους και άλλα διαβάζοντας το μάθημα για την επόμενη ώρα. Σε κάποια γωνιά ριγμένα κάποια παγκάκια που φιλοξενούν μυστικά και προβλήματα μαθητών. Τι έχουν ακούσει και αυτά άραγε; Σαν πιστοί αυλικοί στέκονται οι μπασκέτες και το γήπεδο του βόλεϊ, περιμένοντας την ώρα της γυμναστικής για να ζωντανέψουν και πάλι.

Αυτό λοιπόν είναι το σχολείο μου, ελπίζω να σας άρεσε. Στα δικά μου μάτια πάντως, φαίνεται σαν ένα κάστρο που με καλεί να το κατακτήσω. Όσο περνάει ο καιρός ανακαλύπτω περισσότερες γωνιές  του και το αγαπάω ολοένα και περισσότερο, γιατί είναι το δεύτερό μου σπίτι. Αν και κουράστηκα λίγο τον πρώτο καιρό με τα διαβάσματα, τώρα περιμένω πως και πώς να επιστρέψω, γιατί μου έλειψε και ….. όπως λέει και ο αγαπημένος μου συγγραφέας Μ. Λουντέμης: «Να αγαπάς, να αγαπάς, όπως πρέπει μια μέρα να αγαπηθούν όλοι.» Αυτό είναι το σχολείο μου, το αγαπάω γιατί με αγαπάει και αυτό! 

                                                                                                                         Κελέσης Γιάννης, Α2

Ευχές επιτυχίας

Εύχομαι σ' όλα τα παιδιά του 14ου Γυμνασίου Θεσσαλονίκης 

 "ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ " 

στις εξετάσεις !!!

Βιβλιοπαρουσίαση Α Γυμνασίου

 Nεοελληνική Λογοτεχνία Α' Γυμνασίου

    Στα πλαίσια του μαθήματος, τέθηκε ένας ευρύτερος στόχος δράσης, η προσέγγιση της λογοτεχνίας, ελληνικής και ξένης ,μέσα από βιβλία που οι μαθητές διάλεξαν, με κριτήριο τις προτιμήσεις τους αλλά και με τη συνεργασία τους μαζί μου. Χωρίστηκαν σε ομάδες και δημιούργησαν βιβλιοπαρουσιάσεις, τις οποίες παρουσίασαν , είτε έντυπες , είτε σε ψηφιακή μορφή, μέσα στην τάξη, με κοινό τους συμμαθητές τους. Ξεπέρασαν τους ενδοιασμούς τους και πρόβαλαν με ικανοποιητικό τρόπο τις εργασίες τους. Παραθέτω μία από τις πολλές. 
Ευχαριστώ  τα παιδιά του Α1 και  Α2 για την εξαιρετική δουλειά τους και  την άψογη συνεργασία μας!

«Αιολική Γη»     Περίληψη του βιβλίου

                        Ο συγγραφέας του βιβλίου είναι ο Ηλίας Βενέζης και έγραψε το συγκεκριμένο βιβλίο το 1943. Ουσιαστικά μας διηγείται την ιστορία μίας οικογένειας που περνούσε τα καλοκαίρια της στα Κιμιντένια , μια ορεινή περιοχή της Μ. Ασίας γνώριμη στον συγγραφέα καθώς ,όπως έχουμε μάθει, ο ίδιος έζησε εκεί και ήταν πρόσφυγας της Μικρασιατικής Καταστροφής.

                      Κύριος αφηγητής της ιστορίας είναι ένα παιδί, ο μικρός Πέτρος, που μας διηγείται γεγονότα της καλοκαιρινής καθημερινότητας του αλλά και ορισμένα που τον στιγμάτισαν για όλη του τη ζωή.

                     Στο πρώτο μέρος ο Πέτρος μας δίνει ένα μεγάλο πλήθος πληροφοριών για την αγροτική ζωή εκείνης της εποχής. Πώς αυτή η ζωή επηρεαζόταν από τον καιρό και καθόριζε τις τύχες τους, πώς ο κόσμος μετακινούνταν από μέρος σε μέρος και κυνηγώντας το όνειρο  του ζητούσε προσωρινό καταφύγιο στο υποστατικό τους, πώς οι άνθρωποι εκτός από τον καιρό είχαν να αντιμετωπίσουν και τα άγρια ζώα, όπως έγινε την νύχτα που τα τσακάλια είχαν έρθει τόσο κοντά, που οι άνθρωποι αναγκάστηκαν να κάνουν πόλεμο μαζί τους.

                      Ο μικρός ενώ έχει τέσσερις αδελφές, μας μιλάει περισσότερο για την αδελφική αγάπη που τον ένωνε βαθιά με την Άρτεμη , και για τις καθημερινές τους περιπέτειες. Πολλά ακόμη πρόσωπα εμπλέκονται στην ιστορία, τραγικές φιγούρες ανθρώπων με ανεκπλήρωτα όνειρα και αγάπες. Από την πλευρά των εργατών ξεχωρίζει η φιγούρα του μπάρμπα- Ιωσήφ. Ο μπάρμπα-Ιωσήφ είχε έρθει πολύ νέος από την Λήμνο για να μπορέσει να αποκτήσει λεφτά από την καλλιέργεια της γης. Όμως ποτέ του δεν απόκτησε αυτό που ήθελε και ποτέ του δεν επέστρεψε πίσω , αφήνοντας ουσιαστικά τα όνειρα του να καταστραφούν στην λήθη του χρόνου. Δύο άλλες μελαγχολικές φιγούρες είναι αυτή ενός άνδρα που πορευόταν στην Ανατολή ψάχνοντας να βρει το ένα και μοναδικό καμήλι που γεννήθηκε με άσπρο κεφάλι, ένα ζώο που αγάπησε αλλά έχασε και ο άλλος που προσπαθούσε να φυλακίσει τους ήχους σε ένα μηχάνημα, το οποίο δεν θα σταματούσε ποτέ να παίζει μουσική. Αιτία όλων αυτών ήταν ο έρωτας του για μια πλούσια γυναίκα την οποία προσπαθούσε με αυτό τον τρόπο να την εντυπωσιάσει.

                       Πρόσωπα που συνδέονται άμεσα με την οικογένεια είναι ο κυνηγός με την έναστρη μαντίλα και ο ληστής Αντώνης Παγίδας. Ο κυνηγός σκοτώνεται από χέρια Τούρκων , λίγο πριν το ξέσπασμα του Α Παγκοσμίου Πολέμου . Ο ληστής-αντάρτης, γνωστός στην εποχή του ως Αντώνης Παγίδας, αφού διέσωσε την οικογένεια του Πέτρου και εξασφάλισε την ασφαλή μεταφορά τους στον Ελλαδικό χώρο παρέμεινε στην Μικρά Ασία προκειμένου να αντιμετωπίσει τους Τούρκους και τελικά να θυσιαστεί.

                      Το βιβλίο μου πρόσφερε ένα πλήθος μηνυμάτων αλλά μπορώ να ξεχωρίσω δύο ως τα πιο σημαντικά και ουσιώδη. Το πρώτο που μου έκανε εντύπωση είναι πως κανείς δεν είναι πάντα μόνο κακός ή μόνο καλός και το μεγαλείο της ψυχής φανερώνεται σε στιγμές που δεν θα το περίμενες όπως συνέβη με τον Αντώνη Παγίδα. Μπορεί να ήταν ένας ληστής αντάρτης αλλά όταν του ζητήθηκε να προστατέψει την οικογένεια του Πέτρου το έπραξε με αυταπάρνηση και αφού εξασφάλισε την ασφαλή μεταφορά τους ,αντί να φύγει και αυτός, γύρισε πίσω ουσιαστικά θυσιάζοντας την ζωή του.

 Η δεύτερη διαχρονική αλήθεια είναι πως οι πόλεμοι και οι ρίξεις μεταξύ των κρατών προκαλούν δυστυχία και ανυπέρβλητα εμπόδια στους ανθρώπους. Τους αναγκάζουν να ξεριζωθούν από τα εδάφη που μέχρι χθες ήταν δικά τους, να εγκαταλείψουν τις περιουσίες τους αλλά κυρίως τις μνήμες του τόπου τους. Ο ελληνισμός πολλές φορές αναγκάστηκε να βιώσει αυτόν τον ξεριζωμό που έγινε σημείο αναφοράς της κουλτούρας και της μνήμης του και στοιχείο του χαρακτήρα του που εκφράστηκε μέσα από την λογοτεχνία την μουσική και την διάθεση του να ταξιδεύει στα πέλαγα αναζητώντας πάντα μία χαμένη πατρίδα.

                                                       

                                             Αθηνά Θ. Α1

Χαρακτηρισμοί προσώπων

Παππούς: Ο παππούς είναι ένας δυναμικός άνδρας. Εκπροσωπεί τον τυπικό πατριαρχικό αρχηγό της οικογένειας, ο οποίος με αυστηρότητα, τρυφερότητα και ευαισθησία διαφεντεύει την οικογένεια και το υποστατικό του . Διατηρεί όλα τα καλά χαρακτηριστικά της ελληνικής φυλής που είναι η φιλοξενία, η γενναιοδωρία, η δίκαιη συμπεριφορά στους κατώτερους, η αγάπη και το ενδιαφέρον για τις τύχες όλης της οικογένειας.

Γιαγιά: Η γιαγιά είναι μια τυπική γιαγιά όπως θα την φανταζόταν κάθε παιδί στην ζωή του, δηλ. δίκαιη, τρυφερή, ευαίσθητη, πάντα έτοιμη να συγχωρήσει τα παιδιά και τα λάθη τους και με ωριμότητα να τα συμβουλεύει για το καλό και το κακό. Σέβεται τον άνδρα της τον στηρίζει και τον αγαπά, αντιλαμβάνεται τα προβλήματα του και του συμπαραστέκεται με όποιο τρόπο κρίνει αυτή σωστότερο δίνοντας του δύναμη και θάρρος.

Άρτεμις: συνεχώς εμπλέκεται σε νέες περιπέτειες. Είναι θαρραλέα γι αυτό δεν διστάζει να έρθει σε σύγκρουση με μεγαλύτερους ανθρώπους. Έχει πολύ μεγάλη περιέργεια για τα στοιχεία της φύσης. Θέλει να δείχνει ότι έχει δυναμικό χαρακτήρα αλλά λόγω της νεαρής ηλικίας της είναι αρκετά ευαίσθητη. Αυτό δεν την αποτρέπει από το να υποστηρίζει τα πιστεύω της. Παρουσιάζεται απρόβλεπτη, επικίνδυνη και κακομαθημένη αφού όταν δεν της κάνουν τα χατίρια ξεσπά σε κλάματα. Θέλει να δείχνει ώριμη αλλά πετυχαίνει ακριβώς το αντίθετο.

Αγάπη:  Η κοπέλα αυτή αγαπά τις φυσικές επιστήμες. Θέλει να συναναστρέφεται με μεγαλύτερους και όχι τόσο με τον μικρό της αδελφ. Λύνει συνέχεια προβλήματα και προσπαθεί να μεταδώσει την αγάπη της για τα μαθηματικά στα υπόλοιπα αδέλφια της. Παρουσιάζεται σοφή και μελαγχολική, ονειροπόλα και φιλομαθής. Για την ηλικία της είναι αρκετά ώριμη και έξυπνη. Μερικές φορές αδιαφορεί για τα μικρά αδέλφια της και προτιμά να αποστασιοποιείται στον λαβύρινθο των σκέψεων της. 

                                                                                                                   Αγνή A. Α1

Χρόνια Πολλά στις Μαμάδες

Στο μάθημα της Νεοελληνικής Γλώσσας, ενότητα 7η ζητήθηκε από τους μαθητές του τμήματος Α5 να επιλέξουν ένα πίνακα ζωγραφικής και να τον περιγράψουν. Η Φλώρου Χριστίνα επέλεξε τον παρακάτω πίνακα και έκανε την ακόλουθη περιγραφή.

 Αυτός ο πίνακας που θα σας περιγράψω ονομάζεται "Μητέρα και παιδί" και τον ζωγράφισε ο Gustav Klimt.
   Το πρώτο πράγμα που βλέπουμε στον πίνακα είναι μία γυναίκα και ένα παιδί που κοιμούνται μαζί. Αν παρατηρήσουμε τον πίνακα λίγο καλύτερα, θα καταλάβουμε ότι αυτή η γυναίκα είναι η μητέρα τουυ παιδιού, διότι το κρατάει στην αγκαλιά της και επιπλέον κανένας από τους δυο τους δε φοράει ρούχα, κάτι που μας δείχνει ότι υπάρχει οικειότητα μεταξύ τους. Η μητέρα του παιδιού έχει ξανθά, μακριά μαλλιά και ένα ελαφρύ βάψιμο στα μάγουλά της και στο στόμα της. Το παιδί είναι κοριτσάκι. Φαίνεται να είναι μικρής ηλικίας, περίπου τριών χρόνων και σε αντίθεση με τη μητέρα της έχει καστανά και κοντά μαλλιά. Δεν μπορούμε να καταλάβουμε ακριβώς πού ξαπλώνουν αλλά βλέπουμε ότι ο Klimt έχει ζωγραφίσει γύρω τους λουλούδια. Με αυτόν τον τρόπο και με τα απαλά χρώματα που χρησιμοποιεί εκπέμπει ηρεμία και γαλήνη.
   Επέλεξα αυτόν τον πίνακα, ο οποίος είναι κρεμασμένος πάνω από το κρεβάτι των γονιών μου, διότι μου θυμίζει τη δικιά μου τη μαμά και το πόσο πολύ την αγαπώ.

                                                                                                                          Χριστίνα Φλώρου Α΄5